Chengdu!

Helaas kunnen we geen foto's laten zien van de laatste fietsdagen omdat we die per ongeluk 'raw' hebben geschoten.

Na onze laatste update vertrokken we vol goeie moed voor de laatste paar honderd kilometer naar ons einddoel, Chengdu. Wat gebeurt er; ik kan ineens helemaal niet meer trappen, net of de ketting er af ligt, maar die ligt er gewoon op. Chris heeft me vervolgens 75km naar het dichtsbijzijnde stadje geduwd. Daar werden we direct aangehouden en met een politie escorte naar ons hotel begeleid. Niemand van de politie spreekt engels en er werd iemand van zijn werk opgehaald (die toevallig bij de busmaatschappij werkte, Thanks Jimmy) om als tolk te dienen.
Vragen als; waar we van plan waren heen te gaan, waar we vandaan kwamen, werden op ons afgevuurd. Kopieen van onze paspoorten gemaakt. Vanuit dat stadje loopt een route naar Kanding, waar geen toeristen worden toegelaten. Het is nog helemaal niet pluis in de regio waar veel T'tanen wonen, maar daar kunnen we beter niet over schrijven. Je hoort er hier niks over, alles is weer goed volgens de chinezen.



Bij de fietsenmaker kwamen we er achter dan mijn achteras compleet doormidden was!
En dat kon hier niet gerepareerd worden... Er zat dus niks anders op dan de bus te nemen naar Chengdu. Achteraf niet zo erg....



De busrit was een ervaring op zich. Onbeschrijfelijk slechte weg, vol gaten en keien, een file aan vrachtauto's en bussen. In 6uur 200km, plankgas rijden in haarspeltbochten, de hele weg toeteren en natuurlijk inhalen in de bocht; een echte kamikazepiloot waar wij als fietsers zo vaak last van hadden... nu eens van de andere kant gezien. Bizar dat de fietsen die onderin de bus lagen, eigenlijk nauwelijks te lijden hebben gehad.

Een goeie fietsenmaker in Chengdu was gauw gevonden en binnen een uur was er door een shimano monteur een nieuwe naaf (XT) gespaakt in mijn achterwiel. Gelukkig kunnen we nu weer fietsen!



Al een paar dagen logeren we nu in een heel relaxed westers guesthouse. (http://www.gogosc.com/)Pingpongtafel, dvdspeler op de kamer met gratis dvd verhuur. Overal gezellige hoekjes met zitjes en een wonderbaarlijk grote tuin.. Hele aardige mensen! Maar dit is geen China...
Wat wel heel chinees is,is het park waar we gisteren zijn geweest. Het heet het 'peoples park', toepasselijke naam. Mensen zingen, maken muziek en dansen er samen. Erg mooi om te zien hoe saamhorig het er hier aan toe gaat.



Chengdu is een enorme stad met 13 miljoen inwoners. Het langzame verkeer wordt geregeld door klaarovers, die aangeven of je over mag steken. Dat gaan in enorme groepen tegelijk. Niemand doet aggresief. Je wordt links en rechts ingehaald en dat doe je dan zelf ook maar. Je ziet heel veel 'fluister'fietsen (electrisch), vouwfietsen zijn ook erg populair.

Tot slot een foto van een panda. Wat een mooie beesten zijn dat. Net mensen.
Chengdu staat bekend om zijn Panda Breeding Research Centre.



A.s. maandag vliegen weer naar ons kikkerlandje...Lekker...
China was zeer indrukwekkend.

liefs van ons en tot gauw!!

Chris & Sabine

' Ik spreek geen chinees, ik eet chinees'...!

Het antwoord van Chris als ze steevast in Chinees tegen ons beginnen te praten.


Met dat we onze route hebben aangepast is het weer ook flink omgeslagen. Was het in het noorden nog echt koud, nu is het al dagen bloedje heet,rond de 36 gr. in de schaduw. Op de teller in de zon kan dat wel oplopen tot 52gr. In combinatie met stevig klimwerk maakt dat het fietsen best zwaar. Door het mooie weer kunnen we nu wel heerlijk kamperen, mits er niet te veel nieuwsgierige Chinezen in de buurt rondscharrelen. Want nieuwsgierig zijn ze. Zodra er eentje de stap heeft gewaagd om 'contact' te maken, volgt al gauw de rest. Heel af en toe is er een die een paar woordjes engels kan. In hotels zijn de meisjes erg lief tegen ons. Soms spreken ze een paar woordjes engels en dat willen ze dan graag met ons oefenen. Ze willen alles voor je doen en lopen zelfs met je mee naar de supermarkt om je boodschappen te dragen. Op straat worden we vaak aangegaapt of we van een andere planeet komen. Als we in het Nederlands terug praten begrijpen ze dat we hen ook niet snappen.



In de kleine dorpjes is nauwelijks iets te eten te vinden. Chips, koekjes en cola, maar daar fiets je niet echt lang op. Wel hebben we een lekker yogurt drankje ontdekt wat wel redelijk vult. In restaurantjes is het meestal alleen rijst met groenten wat de pot schaft. Vlees eten we maar niet, want dat ligt of in een niet al te frisse koelkast (als die werkt) of er buiten. In de keuken wijzen we aan wat we willen eten en dat gaat dan in de pan. Als je kool aanwijst, krijg je heet water met koolbladeren. Bijna iedere dag eten we tomaat met geklutst ei en gebakken courgette met veel knoflook en gember. Niet echt gevarieerd want dat is dan tevens als ontbijt, lunch en avondeten. We zien nu al uit naar de 'Hollandse Chinees! ' :-)



Van het gebied waar we nu fietsen hadden we nog geen chinese kaart. De engelse kaart die we wel hebben, bleek niet echt accuraat te zijn. Waar we volgens de kaart een rivier over zouden kunnen steken, bleek helemaal geen weg! Dus moesten we een heel eind terug om weer in de goede richting te komen. De wegen zijn niet overal even goed. Soms is het asfalt gesmolten en plakt het teer aan onze banden. Ook wordt er regelmatig aan de weggewerkt. Met veel mensen op een paar vierkante meter. Er zit weinig logica in; op een stuk weg van zo'n 40km zijn ze her en der een stukje weg aan het vernieuwen. Dan weer gloednieuw asfalt, dan weer dikke keien. De wegwerkers(m/v) slapen onder afdakjes langs de kant van de weg.



Onderweg zijn we 3 andere fietsers tegengekomen. Matthew uit Australie, Miquel uit Spanje en een Chinees in legertenue. Miquel kwamen we tegen terwijl hij zijn band voor de 3e keer aan het plakken was. Hij maakt filmpjes van zijn fietstocht voor een spaanse tv zender. (zie zijn link bij de LINKS op ons blog)




Wat ons verder opvalt:
-Vrouwen poetsen de wagen of de brommer. Mannen rijden er in.
-Het politieburo kun je van ver herkennen: het mooiste/witste/schoonste gebouw van het dorp met een basketbalveldje.
-Rochelen en spuggen voor je op de grond doen ze echt overal, ook in het internetcafe.
-Toeteren is nationale volkssport nummer 1. Als je er niet langskunt, ga je net zolang toeteren tot dat de ander (of wij) aan de kant gaat. Inhalen; bij voorkeur in de bocht. Dat toeteren is niet gewoon toetertje zoals wij dat kennen, maar vaak van die toeters die je bijna van je fiets afblazen, zo vreselijk hard. Regelmatig fietsen we dan ook met wc-papier in onze oren, om het geluid een beetje te dempen.
-Ze zijn echt overal aan het bouwen. Zelfs in de kleinste dorpjes worden er huizen gebouwd. Dat je vaak denkt, wat moet je hier in godsnaam in the middle of nowhere?!
-De hele dag met de familie voor de winkel zitten niksen...
-Veel mensen lopen met een doorzichtige 'pot' thee over straat.
-Er wordt veel op het land gewerkt en echt ieder stukje land wordt met gewassen bebouwd.
-Blauwe trucks die de hele tijd voorbij denderen....toet toet...rijden echt overal.
-Echt iedereen heeft een televisie, zelfs in de armste hutjes. En die staat altijd aan: HARD! De meeste chinezen moeten stofdoof zijn... Besef dat iets hard is lijkt er niet te zijn. Hoe harder hoe beter.
-We zijn maar weinig chinezen tegengekomen met spleetogen en dat ze allemaal op elkaar lijken is ook een fabeltje.


Deze vrachtwagen moest uitwijken voor ons....kamikaze-piloten.




Met bijna 4500km op de teller en nog twee weken te gaan, komt Chengdu in zicht. (+-500km)

Veel liefs van ons en tot gauw!!

Nog een paar oudere foto's:

In Lijang zag het lekkerlijk 'geel' van de chinezen.

Op heterdaad ...

betrapt. Gisternacht om 3.00uur ongewenst bezoek gehad in onze hotelkamer. Sabine ging toevallig naar het toilet waar ze een chinees aantrof. Onze kamerdeur zat op de knip, dus hoogstwaarschijnlijk is hij via het luikje in de badkamer naar binnen geslopen. We hebben enorme mazzel gehad dat er niks ontvreemd is, aangezien we ons visum hier moesten verlengen en dat gaat een beetje lastig zonder paspoort.


We zijn nu in Shangri-La.(3260m) Noordelijker is niet verstandig vanwege de ongeregeldheden in T. Het enige wat we weten is dat de stad eigenlijk afgesloten is voor toeristen. Op iedere straathoek staat politie en militairen marcheren zo nu en dan voorbij. Meer info hebben we niet. Vooralsnog is het hier rustig. We hebben onze route aangepast en gaan terug naar Lijang waar we naar het oosten afbuigen richting Chengdu, vanwaar we op 28 april terugvliegen.



De afgelopen dagen hebben we prachtig door de bergen gefietst. Heerlijk rustige weg, geen blauwe trucks met zwarte rook. Passen van 3500-3600 meter overwonnen. De lucht is ijler, dus je krijgt minder zuurstof binnen, dat maakt het fietsen een stuk inspannender. Maar de geweldige uitzichten maken het klimmen erg de moeite waard!



Om de Tiger Leaping Gorge te bereiken hebben we een interessante ferry-crossing gemaakt:-) De gorge is een enorm natuurspectakel. Vanaf het water tot aan de top is het 4 km. Wauw!








Best koud...


Soms is het heel primitief. Plassen naast de varkens, geen douche, maar wel heerlijk eten gemaakt op een houtvuurtje.



liefs van ons!

自动保存撰写内容

Wij weten ook niet wat er in de titel staat. Hier denken ze dus dat wij dat kunnen lezen...

Zonder moeite het visum aan de grens kunnen krijgen. Het papiertje van mister Ki bleek helemaal niet nodig. Mr Ki heeft ons mooi opgelicht, maar ja...

We zijn verbaasd dat in de eerste beste stad 40km voorbij de grens met Laos echt alles te krijgen is. (behalve oordoppen, die zijn we ergens kwijt geraakt) Wat een enorm verschil met Laos, wat is het daar arm.

Het is hier een stuk koeler dan in Laos. Overdag is het meestal droog, tegen de avond gaat het enorm regenen en onweren. Je zou maar in je tentje zitten...Soms worden we overdag ook ingehaald door een dikke bui. Prima (fiets)weer tot nu toe.

Tot nu toe onze indruk van China:

Chinezen maken veel lawaai, schreeuwen, toeteren, knetterharde karoake tot diep in de nacht.. (hadden we nou onze oordoppen maar) Als de muziek uitgaat zingen ze nog door. Rochelende mensen pal naast je en op de grond in een restaurant.
(Al dan niet uitgekauwde) etensresten worden op de grond gegooid, erg smerig soms.



Net geslachte dieren, nog druipend van het bloed, zie je regelmatig aan de poten, voor het restaurant hangen. Mmm, de zin in vlees ontgaat je direct. Ook op de markten is het hygiene nivo m.b.t.het vlees ver te zoeken.

Chinezen zijn meestal erg aardig en behulpzaam. In een enkele plaats zijn ze ineens heel vreemd en willen ze ons niet in hun hotel. Misschien kwam het doordat we nat waren en onder de modder zaten.

Het is een uitzondering als er iemand is die een woord engels spreekt, zelf in de grotere steden spreekt niemand engels.


Dit krijg je als je met het 'point-it' boekje een koffie met melk en suiker bestelt... :-)

Op straat maar vooral in de supermarkt zijn we een bezienswaardigheid. In de winkel waar we meestal de enige klanten zijn, worden we nagegiecheld of willen ze ons een handje geven en hun enige zin engels met ons oefenen. 'how do you do'
Regelmatig wordt er heel hard om ons gelachen. Blijkbaar is het erg grappig dat we op de fiets door hun land rijden. Of zou het door onze korte haren komen dat ze het zo grappig vinden.

De wegbewijzering is in het Chinees. Met een chinese kaart die we naast onze engelse kaart leggen, lukt het aardig om de weg te vinden. Je kent het spelletje wel 'zoek de verschillen', maar dan andersom.

Landschappen zijn overwegend mooi, de wegen over het algemeen goed, soms ontbreekt er ineens een stuk weg. Groene theeplantages, rijstvelden, rivieren, bergen. Ze zijn overal bezig met bouwen. Complete nieuwbouwwijken worden uit de grond gestampt.



Veel oude blauwe trucks die zwarte roet uitlaten. Je zou het waswater van onze kleren eens moeten zien, dat is ook zwart. Zelf op kleine weggetjes is het vrij druk o.i. Echt gezond is het niet om hier te fietsen. Mondkapjes zijn soms echt nodig.

Al met al gemengde gevoelens over China.



liefs van ons

De teller staat op...

5633 keer 'sabaidiee!'. De eindstand van van onze Laos-tocht. (km-teller op 2500km) Zodra je een dorpje inrijdt, hoor je overal 'falang, falang'. D.w.z. buitenlander.
Vervolgens rennen alle kindertjes (en dat zijn er veel!) naar de straat om je gedag te zeggen. 's Nachts dromen we er soms van...




Vanuit Luang Prabang zijn we verder noordwaards gegaan. Mooie rustige weg, goed asfalt, wel flink klimmmen en dalen zo af en toe. Van Udomxai naar Luang Namtha zijn sommige stukken weg wel onverhard. Onderweg nog een mooie boottocht meegepikt.

Sinds een paar dagen zijn we in Luang Namtha, Noord Laos, 60 km van de grens met China. Onverwacht blijkt dat we hier een visum kunnen regelen voor China, zodat we daarvoor niet naar Thailand terug hoeven! Mr. Ki heeft een vriendje bij de grenspost. Van hem krijgen we een brief mee in het chinees. Daarmee krijgen we als het goed ons visum aan de grens, zegt hij.Zonder dat papiertje is het 'impossible'. Morgen gaan we zien of het werkt, want dan willen we de grens over bij Boten.

Gisteren hebben we een op een scootertje de omgeving verkend. Even wat anders dan fietsen...


Het weer in Yunnan lijkt aardig opgeknapt, net als in Laos. Een paar dagen geleden regende het nog, nu is het warm en zonnig. Dus ons oorspronkelijke plan willen we toch gaan uitvoeren.(zie googlemaps kaartje) We hebben zin in nieuwe avonturen in China.



We weten niet zeker of we vanuit China ons blog kunnen updaten. Van andere fietsers hoorden we dat er restricties op weblogs zitten.

Kijk verder maar naar de foto's!

liefs van ons